ΠΡΙΝ 30 ΧΡΟΝΙΑ Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΚΑΙ ΝΗΣΙΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Το νομικό καθεστώς των νήσων και νησίδων του Αιγαίου είναι ξεκάθαρο. Η ελληνική κυριαρχία προκύπτει σαφώς από διεθνή συμβατικά κείμενα, δηλαδή τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, τις Ιταλοτουρκικές Συμφωνίες του 1932 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Οι γείτονες γνωρίζουν καλά τα σύνορα των νησιών και των παρακείμενων νησίδων τους, παριστάνουν όμως τους ανίδεους με το θράσος του νταή. Η διοικητική διαίρεση των νησιών και των παρακείμενων νησίδων είναι σαφής και προκύπτει από:

Α) Τα ημερολόγια του αρχιπελάγους που περιέγραφαν ακριβώς την γεωγραφική και διοικητική διαίρεση των οθωμανικών νησιών. Οι οθωμανικοί χάρτες του Βιλαετιού του Αρχιπελάγους (Cezayir-i Bahr-i Sefid Vilayeti), όπου ανήκαν τότε τα νησιά και οι νησίδες του Ανατολικού Αιγαίου.

Β) Οι ιταλικοί χάρτες πριν και μετά τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932.

Γ) Οι Γερμανικοί και Αγγλικοί χάρτες στις μάχες της Δωδεκανήσου το 1943.

Δ) Την Συνθήκη των Παρισίων του 1947

Ε) Όλους τους χάρτες της περιοχής τουρκικούς και του ΝΑΤΟ.

ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΧΤΗΚΑΝ ΟΙ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ Σύμφωνα με τους Οθωμανικούς χάρτες, αλλά και τους Ευρωπαϊκούς είναι εμφανή τα σύνορα των νησιών και νησίδων της Οθωμανικής επικράτειας στο Βιλαέτι Αρχιπελάγους. Σε αυτά στηρίχθηκαν και οι Ιταλοί με τους συνομιλητές τους Τούρκους το 1932 και διευθέτησαν τα σύνορα των τότε ιταλικών νησιών με την Τουρκία, παραχωρώντας τους μάλιστα και την Αρκόνησο, λόγω της μικρής απόστασης από το Μπόντρουμ/Αλικαρνασσός. Σήμερα ο κόσμος μοιάζει να γυρνάει στον 19^ο αιώνα της εποχή της αποικιοκρατίας και των σφαιρών επιρροής επιτρέψαμε στην καταπάτηση των διεθνών κανόνων και στην πολιτική των κανονιοφόρων.

Η συζήτηση για εθνικό συμφέρον σκοντάφτει στο εθνικό συμφέρον του άλλου. Οι νέες και οι παλιές αναθεωρητικές δυνάμεις περιμένουν ένα άλλοθι για να αιματοκυλήσουν τον κόσμο. Τι τους σταματάει ? όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, ούτε η ηθική ούτε οι Θεοί ούτε η λογική μόνο η δύναμη. Και όταν λέμε δύναμη δεν εννοώ μόνο στρατιωτική αλλά οικονομική, διπλωματική και πολιτική.

PACTA SUNT SERVANDA – ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ.

Είναι απορίας άξιο γιατί κατά την Ιταλοτουρκική συνθήκη του 1932, ενώ υπογράφηκε το πρώτο μέρος της συνθήκης από Ιταλία και Τουρκία και κατατέθηκε στην Κοινωνία των εθνών, το δεύτερο μέρος μόνο υπογράφηκε από τα δύο μέρη χωρίς να κατατεθεί? Γιατί δηλαδή οι Ιταλοί και οι Τούρκοι του 1932 ήταν αφελείς και άφησαν την συνθήκη ημιτελή. Δεν το πιστεύω. Νομίζω ότι δεν το αμέλησαν τα δύο συμβαλλόμενα μέλη, το θεώρησαν ότι ήταν συμπληρωματικό πρωτόκολλο άρα δεν χρειαζόταν δεύτερη κατάθεση. Αυτό το γνώριζαν και το αποδέχθηκαν και οι δύο οι δύο, γι’ αυτό και αργότερα στις αρκετές μεταξύ τους συναντήσεις δεν το ανέφερε κανένας? Γιατί απλώς το θέμα είχε κλείσει. Τώρα γιατί οι γείτονες το επικαλούνται, διότι όπως λέει ο λαός, ρίχνουν άδεια μήπως πιάσουν γεμάτα.