ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

ΣΚΑΒΟΥΜΕ ΤΑΦΟΥΣ ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

HOMO HOMINI LUPUS EST.

Σαν σήμερα, 82 χρόνια (1944 – 2026) έγινε η σύλληψη των Κώων Εβραίων αποτέλεσμα της εξόντωσης της Εβραϊκής Κοινότητας του Δωδεκανήσου στο Άουσβιτς. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Γιατί η ανθρωπότητα έπαψε να είναι ανθρώπινη; Ή μήπως αυτό είναι ο άνθρωπος όπως έγραψε ο Primo Levi.

Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του όλους τους αιώνες, είχε πει ο Morley Lord. H ανθρώπινη ταυτότητα είναι η συλλογική ιστορία της ανθρωπότητας.

Το Ολοκαύτωμα δεν είναι μόνο εβραϊκό πρόβλημα, είναι πρόβλημα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Οι Έλληνες που έχουν υποστεί γενοκτονίες δεν μπορούν να παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι στους 65.000 Έλληνες Εβραίους που χάθηκαν στα γερμανικά στρατόπεδα θανάτου.

Ο Χίτλερ, αναφέρθηκε στο ιστορικό προηγούμενο της γενοκτονίας των Αρμενίων λέγοντας: «Άλλωστε, ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους;», με τον κυνισμό ενός ναζιστή που γνώριζε τι θα συνέβαινε σε όλους τους Εβραίους των κατεχόμενων χωρών. Η ιστορία, όμως, διαψεύδει τον Χίτλερ.

Δεν ήταν ο ναζισμός που ανακάλυψε πρώτος τον αντισημιτισμό, τον κληρονόμησε, αιώνες πριν, μια ολόκληρη σειρά διώξεων και προκαταλήψεων του χριστιανικού κόσμου εναντίον του «θεοκτόνου» λαού των Εβραίων, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος.

Ο Χίτλερ αντιμετώπιζε την ανθρώπινη κοινωνία σαν ένα στάβλο για την αναπαραγωγή βοοειδών και άλλων ζώων, όπου θα επιτυγχάνονταν καλύτερα προϊόντα χάρη στη διασταύρωση με ισχυρότερα ζώα. Ποτέ δεν κατάφερε να κατανοήσει την πολύπλοκη προσωπικότητα του ανθρώπου, η οποία αποτελεί το κύριο στοιχείο για την επιβίωσή του και η οποία οδήγησε τον άνθρωπο να ξεπεράσει ακόμη και τα όρια της γης.

Γενοκτονίες έχουν συμβεί πολλές κατά τη διάρκεια της ιστορίας και συνεχίζουν να συμβαίνουν ακόμη και σήμερα (βλ. για παράδειγμα στη Ρουάντα 1990-1994), αλλά το Ολοκαύτωμα διαφέρει από όλα τα άλλα, όχι τόσο λόγω της έκτασής του – περίπου 6.000.000 νεκροί – όσο λόγω της βασικής ιδέας, της μεθόδου και της συμμετοχής ενός σημαντικού μέρους των Γερμανών στην υλοποίησή του.

1) Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ. Το διαβολικό σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων είχε προφανώς προαναγγελθεί. Προμελετημένη δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων. Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης αυτού του σχεδίου προστέθηκαν οι Ρομά, οι Σλάβοι, οι ομοφυλόφιλοι και άλλοι ακόμη.

2) Η ΓΕΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ. Αφορούσε ολόκληρο τον παγκόσμιο εβραϊκό πληθυσμό, ξεκινώντας από αυτόν της Γερμανίας και των κατεχόμενων χωρών.

3) Η ΜΕΘΟΔΟΣ. Η μέθοδος συγκέντρωσης και εξόντωσης των Εβραίων ήταν σαδιστική και βάρβαρη, βασιζόταν στο ψέμα και την παραπλάνηση, και αυτό για να μην συνειδητοποιήσουν καθόλου οι Εβραίοι ποιο τραγικό πεπρωμένο τους περίμενε. Πίσω από γενικές και αφηρημένες έννοιες, οι Γερμανοί έκρυβαν και συγκαλύπταν πραγματικές εγκληματικές πράξεις. Χρησιμοποιούσαν ευφημιστικές φράσεις και εκφράσεις όπως «τελική λύση» (Endlösung), που σήμαινε «εξόντωση των Εβραίων», ή «Arbeit macht frei» (η εργασία ελευθερώνει), που σήμαινε «θάνατος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης». Ο εθνικισμός και η φυλετική καθαρότητα έκρυβαν το πραγματικό πρόσωπο του μίσους, της τρομοκρατίας και της μισανθρωπίας που εφάρμοζαν οι Ναζί. Όταν ισχυρίζονταν ότι οι Γερμανοί ήταν «η ανώτερη φυλή», εννοούσαν ότι είχαν όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να υποτάξουν και μάλιστα να εξοντώσουν τις άλλες κατώτερες φυλές.

4) Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΣΕ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΑ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που χρησιμοποιήθηκε ένα σύστημα εξόντωσης με βιομηχανικούς ρυθμούς (με τα θαλάμια αερίων και τους κρεματοφόρους).

5) Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΤΩΜΑΤΩΝ. Ακόμη και η εκμετάλλευση των πτωμάτων των νεκρών (μαλλιά, οστά, χρυσά δόντια) συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία.

Είναι πραγματικά αδιανόητη η επιμονή με την οποία επιδίωκαν την εξόντωση των Εβραίων. Ένα παράδειγμα είναι ενδεικτικό προς αυτή την κατεύθυνση: όταν οι Γερμανοί άρχισαν να υποχωρούν και να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, προτίμησαν να απελάσουν τους Εβραίους στα στρατόπεδα εξόντωσης αντί να μεταφέρουν τον οπλισμό και τον στρατό τους.

ΠΟΣΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ Όλοι γνώριζαν.

1) ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ. Πολλές γερμανικές υπηρεσίες συμμετείχαν στην εκτέλεση αυτής της απάνθρωπης πράξης. Ένα μεγάλο ποσοστό του γερμανικού λαού γνώριζε τι συνέβαινε στα στρατόπεδα εξόντωσης. Είναι μύθος ότι η γενοκτονία ήταν έργο των SS, διότι σε αυτήν συμμετείχε και ο γερμανικός στρατός, η Βέρμαχτ.

2) ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ. Οι σύμμαχοι γνώριζαν, ειδικά μετά τη διαφυγή των δύο Σλοβάκων κρατουμένων, του Ρούντολφ Βρμπά και του Άλφρεντ Βέτσλερ, οι οποίοι κατάφεραν να δραπετεύσουν στις 7 Απριλίου 1944 από το Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Έτσι, οι σύμμαχοι γνώριζαν όλες τις λεπτομέρειες της εξόντωσης, αλλά δεν βομβάρδισαν ποτέ το Άουσβιτς ή τα άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης, προβάλλοντας αδύναμες δικαιολογίες.

3) Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΠΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Στη Γερμανία, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μια πραγματική αποναζιστικοποίηση. Τιμωρήθηκε μόνο ένα ελάχιστο μέρος των ενόχων, κυρίως εκείνων που κατείχαν θέσεις διοίκησης. Η πλειοψηφία αυτών κατάφερε να γλιτώσει με την δικαιολογία ότι εκτελούσαν διαταγές.

Είναι ντροπή για τη μεταναζιστική Γερμανία το γεγονός ότι η πρωτοβουλία για τη δίωξη των Ναζιστών δεν ήταν δική της, αλλά ότι υποχρεώθηκε να το πράξει από τους Συμμάχους. Ένα παράδειγμα είναι αυτό του Βάλτερ Μπλούμε, εγκληματικού αρχηγού των SS στην Ελλάδα και, στη Ρωσία, αρχηγού των Einsatzgruppen, των φονικών «Επιχειρησιακών Ομάδων»: έλαβε αποζημίωση από τη γερμανική δικαιοσύνη για τις «ταλαιπωρίες» που υπέστη! Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τον Μαξ Μέρτεν, τον δήμιο της Θεσσαλονίκης, ο οποίος αθωώθηκε από τη γερμανική δικαιοσύνη. Όλοι αυτοί επέστρεψαν στη μεταναζιστική Γερμανία «καθαροί» και μπόρεσαν να συνεχίσουν να ασκούν τα επαγγέλματά τους ως δημόσιοι υπάλληλοι ή ως ιδιώτες.

4) ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ. Το Ολοκαύτωμα δεν είναι μόνο αδικαιολόγητο και απάνθρωπο, αλλά παραμένει ακόμα χωρίς να έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι γερμανικές αποζημιώσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί ποτέ, οι κλοπές της εβραϊκής περιουσίας σε όλη την Ευρώπη δεν έχουν επιλυθεί ποτέ.

Ακόμα και σήμερα υπάρχουν αρνητές του Ολοκαυτώματος, θαυμαστές του Χίτλερ και οπαδοί του ναζισμού και, κατά συνέπεια, των μεθόδων του.

Όλοι όσοι δεν αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως ανθρώπινο ον είναι εγκληματίες και καμία θρησκεία ούτε καμία πολιτική ιδεολογία δεν τους δικαιολογεί.

Όποιος σκοτώνει ανθρώπους είναι δολοφόνος σε όλες τις γλώσσες και σε όλες τις εθνότητες, σε όλες τις θρησκείες και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία.

Αυτό που προκάλεσε την απώλεια αυτών των ανθρώπων ήταν αποτέλεσμα του ρατσισμού, της πολιτικής μισαλλοδοξίας και του φασισμού, της πιο τερατώδους εμμονής που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Μετά από όλα αυτά, κάθε άνθρωπος πρέπει να αναρωτηθεί γιατί ονομάζεται άνθρωπος και τι θα μπορούσε να τον εμποδίσει να μην γίνει δολοφόνος. Αν υπάρχουν πραγματικές αξίες όπως η αγάπη, η ανιδιοτέλεια, η φιλία, η συνεργασία, η ανεκτικότητα ή αν, αντίθετα, υπάρχει ο φόβος, όπως αυτός της ζούγκλας όπου τα άγρια θηρία είναι έτοιμα να καταβροχθίσουν το ένα το άλλο, όπως ήθελε να πιστεύει ο Χίτλερ. Η ειρήνη είναι πιο δύσκολη από τον πόλεμο όπως και η αγάπη είναι πιο δύσκολη από το μίσος, γιατί για να αποδέχεσαι τον άλλο και για να αγαπάς προϋποθέτει ωριμότητα και αποδοχή του ίδιου σου του εαυτού. Αυτός που μισεί φοβάται ένα μέρος του δικού του εαυτού. Όποιος έχει επισκεφθεί το Άουσβιτς θα νιώσει μια τεράστια σιωπή είναι η σιωπή που επέβαλε η Γη στο χώρο για να κρύψει το έγκλημα των παιδιών της.

ARBEIT MACHT FREI – «ΣΚΑΒΟΥΜΕ ΤΑΦΟΥΣ ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ» 

Στην ηχώ των λόγων του Xegel, στη γλώσσα που ατίμασαν οι Δήμιοι: 

“WeltgeschichteistWeltgericht: Η Ιστορία του Κόσμου είναι η Κρίση του Κόσμου!”.

Στο στρατόπεδο Arbeitslager, Vernichtungslager Άουσβιτς εκεί για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ως μέσο μαζικής και φθηνής εξόντωσης το εντομοκτόνο ΖΥΚΛΟΝ Β.

Στους θαλάμους εξόντωσης μπορούσαν να εξολοθρεύουν ημερησίως 5.000 – 10.000 ανθρώπους, που πίστευαν ότι πάνε για ντους. Εκεί η ανθρωπότητα έφθασε στο κατώτερο σημείο πολιτισμού. Η μαύρη τρύπα της Γης, το φοβερότερο μέρος στον κόσμο, δημιούργημα του φυλετισμού, της πολιτικής μισαλλοδοξίας και του φασισμού, θα υπάρχει εκεί για να μας θυμίζει αιώνια τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.

Ο Στέφανος Ροζάκης γράφει στον «Αδιανόητο θάνατο»: «Το στρατόπεδο έρχεται να συμπυκνώσει, να κρυσταλλώσει τη νύχτα της λογικής, έρχεται σαν αποθέωση της Κρυστάλλινης Νύχτας (τότε που οι διεστραμμένοι Ούννοι του Φίρερ τσάκισαν τις προθήκες των εβραϊκών καταστημάτων), έρχεται να αποτελέσει το έμβλημα της κατίσχυσης του Αδιανόητου έναντι του Διανοητού. Ξέρουμε ότι η ταμπέλα στην πύλη του Άουσβιτς έλεγε «Arbeit macht frei», δηλαδή «Η εργασία απελευθερώνει»: η απόλυτη στρέβλωση, η απόλυτη αναστροφή. Το ανθρώπινο παύει να νοείται ως τέτοιο, έκτοτε αμφιβάλλουμε για τα πάντα, το εγώ έχει υποστεί μία ανεπανόρθωτη σχάση, τα όσα γνωρίζουμε και μας συγκροτούν ως προσωπικότητα, νου, χαρακτήρα, ψυχή, συναίσθημα, καρδιά, τίθενται υπό διαρκή αμφισβήτηση. Οι λέξεις χάνουν την έννοιά τους, σε ένα πρώτο στάδιο. Και, σε ένα δεύτερο, χάνονται και οι ίδιες, αυτές καθαυτές: ποιος μπορεί σήμερα να μιλήσει ανώδυνα, χωρίς να κινδυνεύει να υποστεί ποικίλες λοιδορίες, περί έρωτος, αγάπης, ευγένειας, αθωότητας, φιλίας, ανιδιοτέλειας; Ποιος;».

Ο Ιταλοεβραίος Primo Levi, στο τρομερό βιβλίο του «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», έδειξε πρώτα ότι θα ήταν αδύνατο στους Ναζί να εξοντώσουν τους Εβραίους χωρίς να αφανίσουν ταυτόχρονα καθετί το Ανθρώπινο σε θύματα και θύτες. Μπορεί ο φασισμός και ο ναζισμός σαν πολιτικές ιδεολογίες να ήταν στο σύνολό τους “ανήθικες ή ανόητες ή βάρβαρες, ωστόσο εκατομμύρια πιστοί τούς εξύμνησαν και τους ακολούθησαν μέχρι το θάνατό τους. Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτοί οι πιστοί και οι ανάμεσά τους πρόθυμοι εκτελεστές απάνθρωπων διαταγών δεν ήταν γεννημένοι δήμιοι, δεν ήταν (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) τέρατα: ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι. Τέρατα υπάρχουν αλλά είναι πολύ λίγα για να βλάψουν πραγματικά, πιο επικίνδυνοι είναι οι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι αξιωματικοί, πρόθυμοι να πιστέψουν και να υπακούσουν χωρίς συζήτηση, όπως ο Άϊχμαν, όπως ο Ες, διοικητής του Άουσβιτς, όπως ο Στάνγκλ, διοικητής στην Τρεμπλίνκα, όπως οι Γάλλοι στρατιωτικοί, είκοσι χρόνια μετά, σφαγείς στην Αλγερία, όπως οι Αμερικανοί στρατιωτικοί, τριάντα χρόνια μετά, σφαγείς στο Βιετνάμ”.

Ο Γκύντερ Γκράς ανέφερε ότι “Το τερατώδες στίγμα που ακούει στο όνομα Άουσβιτς, παραμένει κάτι το ασύλληπτο και κάτι που αποτελεί τέτοια τομή, ώστε να είναι σχεδόν αυτονόητο, να χρονολογούμε την ιστορία της ανθρωπότητας με γεγονότα που συνέβησαν προ και μετά το Άουσβιτς”.

Το 1949 ο φιλόσοφος Τέοντορ Αντόρνο, όταν επέστρεψε από τον εκπατρισμό του στο Παρίσι, είπε την εξής πρόταση, που προκαλεί σάλο στους διανοούμενους της Γερμανίας: “Μετά το Άουσβιτς, είναι βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση”.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ

Στα Δωδεκάνησα συνελήφθησαν περίπου 2000 Εβραίοι σε Ρόδο και Κω. Από την Κω σύμφωνα με τα γερμανικά αρχεία μεταφέρθηκαν 96 άτομα.

Η Piccioto L., στο βιβλίο της αναφέρει ότι από τους Δωδεκανήσιους Εβραίους που έφθασαν στο Auschwitz την πρώτη ημέρα διαχωρίστηκαν σε δύο ομάδες, α) Η πρώτη θανατώθηκε αμέσως και αποτελούνταν από 1.219 άτομα. β) Οι υπόλοιποι που έμειναν ήταν 346 άνδρες ( με αριθμούς Β/ 7159 μέχρι Β/7504) και 254 γυναίκες ( με αριθμούς Α/24215 μέχρι Α/24468). Απ’ αυτούς πέθαναν από τις κακουχίες 420 άτομα και επέζησαν οι 180.

ΣΤΙΣ 23/7/1944 ΑΡΧΙΣΕ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΚΩΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ

Ο Μιχάλης Κουγιουμτζής περιγράφει τη σύλληψη και μεταφορά των Εβραίων της Κω… Ο Γερμανός διοικητής Ruff συγκινημένος, γιατί ως μου αναφέρθηκε, τη μέρα αυτή έκανε κάτι παρά τη θέλησή του. Αφού τέλειωσε έφυγε με το διερμηνέα του κατηφής, χωρίς να χαιρετήσει κανένα, ενώ τον διέκρινε πάντοτε η ευγένεια και η εγκαρδιότητα.

Έτσι άφησε τα πάντα στα χέρια του σκληρού oscomandante ταγματάρχη Müller που άρχισε την επιχείρηση της σύλληψης των Εβραίων στις 3 μμ., της Κυριακής 23 Ιούλη 1944 τόσο στην πόλη όσο και εκτός πόλεως. Συνελήφθησαν στο σύνολο (104) άτομα. Ο Ιταλός διοικητής της αστυνομίας Zucchelli προσπάθησε με πλαστές ταυτότητες να σώσει μερικούς αλλά κατάφερε μόνο για τέσσερις. Στο πολεμικό ημερολόγιο της μεραρχίας εφόδου «Ρόδος». Στις 23/7/1944 αναφέρει: Στις 21.00'αναχωρούν τρία μηχανοκίνητα ιστιοφόρα με 1.651 Εβραίους, κατευθύνομαι προς την Κω, αφού περάσουν πρώτα από την Τήλο. Στις 24/7/1944 αναφέρει: Στις 23,00' έφθασαν στο Λακκί της Λέρου 4 πλοία που μετέφεραν και τους 96 Εβραίους της Κω.

Όλοι κατέληξαν στο Άουσβιτς όπου οι περισσότεροι οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων την πρώτη ημέρα. Από τους λίγους που επέζησαν 8 ήταν Κώοι οι οποίοι και έφυγαν για το Ισραήλ ή μετανάστευσαν στο Κογκό. Μετά από χρόνια ο μοναδικοί Κώοι Εβραίοι που επέστρεψαν ήταν η Αμαλία Μανασέ και ο γιος της Μισέλ Μενασέ.

Σήμερα η αρχαία εβραϊκή κοινότητα της Κω δεν υπάρχει πλέον.

Η ειρήνη είναι πιο δύσκολη από τον πόλεμο όπως και η αγάπη είναι πιο δύσκολη από το μίσος, γιατί για να αποδέχεσαι τον άλλο και για να αγαπάς προϋποθέτει ωριμότητα και αποδοχή του ίδιου σου του εαυτού. Αυτός που μισεί φοβάται ένα μέρος του δικού του εαυτού. Όποιος έχει επισκεφθεί το Άουσβιτς θα νιώσει μια τεράστια σιωπή είναι η σιωπή που επέβαλε η Γη στο χώρο για να κρύψει το έγκλημα των παιδιών της.

Μάθαμε κάτι απ' όλα αυτά φοβάμαι πως όχι. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας.

Boas Menasche. Χαθηκε στο Άουσβιτς

Η τραγική περίπτωση της οικογένειας του Haim Capelluto, που γεννήθηκε στα Μύλασα της Τουρκίας το 1908. Διέθετε τουρκική υπηκοότητα και ήρθε στην Κω. Παντρεύτηκε μία ομόθρησκή του, που και εκείνη εγκαταστάθηκε στην Κω μετά το 1919 και ζήτησε να πάρει την ιταλική υπηκοότητα Μετά από μεγάλο αγώνα, ο Haim Capelluto κατόρθωσε να πάρει την ιταλική υπηκοότητα το 1939, για τον ίδιο και την οικογένειά του και άφησε την τουρκική. Έτσι, όταν οι Γερμανοί άρχισαν τις συλλήψεις, συνέλαβαν αυτόν και όλη την οικογένεια, που αποτελούνταν από 5 άτομα. Τους μετέφεραν στο στρατόπεδο του Auschwitz, ό­που βρήκαν τραγικό θάνατο. Επέζησε μόνο η Rebecca Capelluto.

Για περισσότερες πληροφορίες στο 2o τόμο του βιβλίου μου ΚΩΣ 1912 -1948 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ. https://www.koshistory.gr/bivlia-pdf