• Kostas Kogiopoulos

INIGO CAMPIONI. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΙΤΑΛΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ



O Inigo Campioni γεννήθηκε στο Viareggio το 1878. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Γράφθηκε στη ναυτική ακαδημία του Livorno, από όπου αποφοίτησε το 1896. Συμμετείχε στον ιταλοτουρκικό πόλεμο και στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο με το βαθμό του πλωτάρχη ως διοικητής του αντιτορπιλικού «Ardito», που έδρασε κυρίως στη βόρεια Αδριατική. Παρασημοφορήθηκε πολλές φορές.

Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου διέτρεξε όλα τα στάδια μιας λαμπρής σταδιοδρομίας· πλοίαρχος το 1926, υποναύαρχος το 1932, στόλαρχος το 1934, ναύαρχος του στόλου το 1936. Το 1938 υπηρέτησε ως υποδιοικητής τού Ναυτικού Επιτελείου και το 1939 διορίσθηκε γερουσιαστής.

Με την είσοδο της Ιταλίας στον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ο Campioni συμμετείχε ως ανώτερος ναυτικός διοικητής στη ναυμαχία τού ακρωτηρίου Stilo στις 9 Ιουλίου 1940. Αν και δεν είχε ιδιαίτερη στρατηγική σπουδαιότητα, διότι έληξε ισόπαλη, εντούτοις αναπτέρωσε το ηθικό τού Ιταλικού Ναυτικού, γιατί απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί ισάξια με το Βρετανικό Ναυτικό. Πιο πολύπλοκη υπήρξε η έκβαση της άλλης μεγάλης ναυμαχίας στην οποία είχε τη διοίκηση του Ιταλικού Στόλου, της ναυμαχίας τού ακρωτηρίου Teulada στις 2 Νοεμβρίου 1940.

Σκοπός του ιταλικού ναυτικού ήταν να εμποδίσει τη συνένωση, στα ύδατα του ακρωτηρίου Spartivento, των δυο αγγλικών νηοπομπών που προέρχονταν, η μια από το Γιβραλτάρ και η άλλη από την Αλεξάνδρεια, νηοπομπές στις οποίες ο Campioni ήθελε να επιτεθεί χωριστά. Ο στόχος αυτός δεν επιτεύχθηκε. Η ναυμαχία προκάλεσε σοβαρές απώλειες και στους δυο αντιπάλους και επέφερε πολλές επικρίσεις.

Για την έκβαση ευθύνες είχε η Ιταλική Αεροπορία εξαιτίας τόσο της ανεπάρκειάς της, όσο και της καθυστερημένης εμπλοκής της. Έφθασε πολλές ώρες αργότερα, όταν είχαν ήδη κριθεί τα πάντα. Η απουσία αναγνωριστικών αεροπλάνων ματαίωσε το σχέδιο του Campioni.

Στις 8 Δεκεμβρίου 1940 ανέλαβε καθήκοντα υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, όπου και έμεινε για μερικούς μήνες.

Στις 15 Ιουλίου 1941 διορίσθηκε κυβερνήτης τού Αιγαίου, διαδεχόμενος το στρατηγό Ettore Bastico.

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 η αναγγελία τής ανακωχής τον βρήκε στη Ρόδο, αδύναμο να αναλάβει πρωτοβουλίες. Ο Campioni υπάκουσε χωρίς δισταγμό στις διαταγές της Κυβέρνησης Badoglio.

Ο Γερμανός στρατηγός U. Kleemann κατέλαβε τα σημεία κλειδιά της Ρόδου, επιτυγχάνοντας χωρίς αιματοχυσία να ανατρέψει την κατάσταση και ζήτησε την παράδοση των ιταλικών στρατευμάτων, που ο Campioni, καίτοι πικραμένος, δέχθηκε για να αποφύγει την αιματοχυσία και του άμαχου πληθυσμού. Ο Campioni, με αίτηση των Γερμανών κράτησε για δέκα ημέρες την πολιτική διοίκηση, υποβάλλοντας στο τέλος την παραίτησή του.

Στην αρχή εκτοπίσθηκε στο στρατόπεδο 64Ζ στο Schokken της Πολωνίας, όπου κρατούνταν όλοι οι αιχμάλωτοι ανώτατοι Ιταλοί αξιωματικοί (στρατηγοί, πτέραρχοι, ναύαρχοι), που συνελήφθη καν στη Ρόδο.

Τον Ιανουάριο του 1944, μεταφέρθηκαν στην Ιταλία και παραδόθηκαν στους φασίστες, που αρχικά τους έκλεισαν στη φυλακή «Degli Scalzi» της Verona. Στις 8 Απριλίου 1944 ο ναύαρχος I. Campioni, ο υποναύαρχος L. Mascherpa διοικητής ναυτικής βάσης Λέρου, ο ναύαρχος Ρ. Matteucci, ο υποναύαρχος F. Zanotti και ο πλοίαρχος P. Negri μεταφέρθηκαν στη φυλακή του San Francesco της Parma.

Οι δύο ναύαρχοι I. Campioni και L. Mascherpa κλείσθηκαν στην τέταρτη πτέρυγα. Ο Campioni είχε τον αριθμό 9832 και ο Mascherpa τον αριθμό 9831. Εκεί γνωρίσθηκαν με το επίσης φυλακισμένο, ιερέα don Giuseppe Cavalli, που μετά το τέλος τού πολέμου έγραψε το βιβλίο «II calvario di due ammiragli»1, όπου περιγράφει τις τελευταίες στιγμές των ναυάρχων.

Και οι δύο υπέφεραν με αξιοπρέπεια τη φυλακή, αρνούμενοι ακόμα και τη δυνατότητα να αποδράσουν, που τους παρουσιάσθηκε περισσότερες από μια φορά, επειδή ήταν σε φανερή αντίφαση με τις ηθικές τους πεποιθήσεις και με την αίσθηση της ναυτικής τους τιμή·

Μετά από αναμονή ενάμιση μήνα άρχισε η δίκη τους. Παραπέμφθηκαν με την κατηγορία τής εσχάτης προδοσίας, διότι υπάκουσαν στις διαταγές τού Badoglio, παραδίδοντας τα Δωδεκάνησα στους συμμάχους.

Η δίκη άρχισε στις 22 Μαΐου 1944 στο κακουργιοδικείο της Parma, ενώπιον ειδικού δικαστηρίου για την κρατική ασφάλεια, υπό την προεδρία τού στρατηγού Griffini. Μετά από τυπική διαδικασία η απόφαση εκδόθηκε το ίδιο βράδυ με τέσσερις θανατικές καταδίκες. Εκτός από τους Campioni και Mascherpa, καταδικάσθηκαν ερήμην οι ναύαρχοι, Leonardi, διοικητής τής ναυτικής βάσης τής Augusta και Pavesi, διοικητής τής ναυτικής βάσης τής Pantelleria.

Την επόμενη ημέρα, παρά τη αντίθετη γνώμη τού Campioni, οι αδελφές του, Hilda και Vittorina προσπάθησαν να αποσπάσουν χάρη, αλλά χωρίς επιτυχία. Το βράδυ τής 23 επιβεβαιώθηκε η απόφαση.

Η εκτέλεση έλαβε χώρα στο πεδίο βολής τής Parma την αυγή τής 24 Μαΐου 1944. Το καλοκαίρι του 1945 η σορός τού Inigo Campioni μεταφέρθηκε και θάφθηκε στο νεκροταφείο της Assisi.

Μετά το τέλος τού πολέμου, το Νοέμβριο του 1947, σε ειδική τελετή αντί μνημόσυνου, τους απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο στρατιωτικής αξίας.




31 views0 comments